Baba z masielnicą

1975, Maciej Ćwierzyk

Rzeźba pełna, wykonana w jednym kawałku drewna lipowego z zachowaną osią symetrii, polichromowana. Przedstawia przysadzistą postać kobiety z nienaturalnie dużą głową ubijająca masło w maselnicy. Proste środki wyrazu, np. długimi cięciami dłuta zaakcentowana przysadzistość postaci, a zamierzone deformacje, np. groteskowo przedstawiona twarz kobiety - wydatne zabarwione na czerwono policzki, nienaturalnie duże i wyraziste, niebieskie oczy oraz nienaturalnie duże dłonie trzymające ubijak od maselnicy, wzmacniają ekspresyjność rzeźby.
Kobieta przedstawiona została w stylizowanym wiejskim stroju. Ubrana w czerwoną, długą suknię. Na ramiona zarzucona żółta zapaska w czarny wzór. W pasie przewiązany biały (prawdopodobnie płócienny) fartuch, przy dolnej krawędzi z wyszywanymi czerwono-czarnymi kwiatami. Na nogach czarne buty. Na głowie potylicznie zawiązana czarna chusta w kwiaty (co może wskazywać, na zamysł artysty przedstawienia przy pracy panny - mężatki i wdowy w tradycyjnej kulturze ludowe nosiły chusty zawiązane pod brodą).
Przed kobietą stoi drewniana, klepkowa, (w domyśle wykonana przez wiejskiego bednarza) maselnica. W obu nienaturalnie wielkich dłoniach trzyma ubijak - część masielnicy. O surowcu, z jakiego w domyśle "zostało wykonane naczynie i o technice jego wykonania" świadczy zabarwiony na brąz kawałek drewna i zaznaczone ciemniejszym odcieniem brązu pionowe prążki imitujące klepki oraz poziome prążki imitujące obręcze scalające klepki. Mimo zachowanych przez autora rzeźby pewnych detali postaci i naczynia - maselnicy, rzeźba sprawia wrażenie nieco statycznej, jakby kobieca postać na chwilę zamyśliła się lub się czemuś przyglądała, przerywając na moment swoją prace - ubijanie masła. Ten statyczny i frontalny układ postaci, jest charakterystyczny dla większości polskiej rzeźby ludowej.
Wysokość rzeźby około 27 cm.